Ze gaan vooruit - Wat trail running onthult wanneer vrouwen het woord nemen

Ter gelegenheid van de Internationale Vrouwendag gaven we het woord aan onze ambassadeurs.

• Niet om over prestaties te praten.
• Niet om over uitrusting te praten.
• Maar om te vertellen wat trailrunning verandert in het leven van een vrouw.

We stuurden ze een eenvoudige vragenlijst, een paar open vragen. Eén regel: anoniem antwoorden.

Waarom? Omdat het niet de bedoeling was om profielen uit te lichten, maar een collectieve stem te laten horen.

De antwoorden gaan over vrijheid, moederschap, twijfels, kracht, ontmoetingen op de paden.

Ze vertellen ook een realiteit: ondanks constante vooruitgang blijven vrouwen nog steeds in de minderheid op bepaalde trailafstanden, vooral op ultras.

Maar de lijnen verschuiven. En hun woorden vertellen precies dat.

Waarom ze begonnen te lopen

We denken vaak dat je met trailrunning begint om verder te lopen. Sneller. Hoger.

Maar de antwoorden vertellen iets anders.

Sommigen spreken over een behoefte aan stilte. Anderen over een levensmoment waarin alles te luid werd.

Een ambassadeur vertelt dat in een periode van haar leven waarin alles draaide om imago, evenementen en de blik van anderen, ze een diepe behoefte aan eenzaamheid voelde. Trailrunning werd die ruimte. Een plek waar je eindelijk jezelf kunt ontmoeten.

“Ik denk dat ik stilte en eenzaamheid zocht.”

Anderen spreken over een behoefte aan lucht, natuur, afstand.

“Ik zocht niet de snelheid. Ik zocht de diepte.”

In veel antwoorden verschijnt trailrunning als een spiegel. Een plek waar je ontdekt wie je bent als niemand kijkt.

Het moment waarop ze zichzelf sterker ontdekten

Elke loopster herinnert zich een precies moment. Een ogenblik waarop de vermoeidheid te zwaar leek. Waar opgeven bijna vanzelfsprekend was. En toch kantelde er iets.

Voor sommigen komt dat moment tijdens de race. In een eindeloze klim, in de kou of in de wind.

Voor anderen was de echte beproeving al veel eerder begonnen.

Een ambassadeur vertelt dat ze op haar 19e moeder werd. Het leven had haar al geleerd rechtop te blijven staan als de grond trilt. Dus als ze het over moeilijkheden in trailrunning heeft, relativeert ze.

“Als je al innerlijke stormen hebt doorstaan, wordt een klim van 2.000 meter een gesprek.”

Trailrunning creëert niet altijd kracht. Soms onthult het die.

Finisher zijn: een belofte die je aan jezelf maakt

In de trailwereld is het woord Finisher bijna heilig. Maar voor deze vrouwen gaat het niet alleen om de finishlijn.

Finisheuse zijn is een belofte houden. Niet een belofte aan anderen. Een belofte aan jezelf.

“Finisher zijn betekent het engagement dat je met jezelf bent aangegaan volhouden.”

Falen bestaat. Het hoort bij het pad. Maar het bepaalt een loopster niet.

“Het gaat niet om de finishlijn. Het gaat om weigeren de persoon op te geven die je hebt besloten te zijn.”

Vrouw zijn en hardlopen

Hardlopen in de bergen wist het leven niet uit. Integendeel.

De antwoorden gaan vaak over moederschap, de fragiele balans tussen rollen, overvolle dagen.

Maar de berg heeft een eigenschap: hij vraagt niet wie je bent. Hij vraagt alleen of je blijft doorgaan.

“De berg kent geen sociale regels. Daarboven telt alleen uithoudingsvermogen.”

Op de paden zeggen velen iets essentieels geleerd te hebben: hun plek innemen.

“Ik loop niet om te bewijzen dat een vrouw het kan. Ik loop omdat ik het kan.”

De zusterband op de paden

Trail wordt vaak gepresenteerd als een individuele sport. De getuigenissen vertellen echter een andere realiteit.

Een ambassadeur herinnert zich een heel sterk moment bij de Tor des Géants. Ze stond op het punt op te geven. Ze had haar startnummer al afgegeven.

Een andere loopster kwam dichterbij. Ze moedigde haar gewoon aan, met aandrang en vriendelijkheid. Toen liep ze weer weg.

“Zij geloofde in mij op het moment dat ik niet meer in mezelf geloofde.”

Want ook al lijkt hardlopen een individuele sport, je loopt nooit echt alleen.

Het advies dat ze zouden geven aan een vrouw die twijfelt

Als je hen vraagt welk advies ze een vrouw zouden geven die twijfelt om met trail te beginnen, zijn de antwoorden verrassend eenvoudig.

Niemand praat over tijd. Ze spreken over durf: beginnen zoals je bent. Met je twijfels. Met je angsten.

“Als je ergens in jezelf een ‘ik wil’ voelt, dan bestaat de eerste stap al.”

Vrouwen zetten geen kleine stapjes. Ze gaan vooruit.

Een collectieve energie

In de antwoorden komt vaak één woord terug: bepalend.

De aanwezigheid van anderen. De collectieve energie. De blik van iemand die in je gelooft op het moment dat jij twijfelt.

In trailrunning denkt men vaak alleen te vertrekken. Maar zelden ga je vooruit zonder anderen.

• Overdracht.
• Onderlinge hulp.
• Kracht.
• Samen.

Want achter elke finisheuse schuilt vaak een collectief.